فرهیختگان نوشت: امیر قلعه‌نویی بعد از شکست ۲ بر صفر مقابل روسیه، نسخه تازه‌ای برای تیم ملی پیچید: بازیکنانی که خوب نبوده‌اند، در اردوی بعدی جایی نخواهند داشت. ظاهراً قرار است باز هم چند اسم خط بخورد تا پرونده دو شکست متوالی بسته شود؛ اما یک سؤال ساده باقی می‌ماند: مسئولیت کسی که این بازیکنان را انتخاب کرده، با کیست؟

ایثار برای بازیکن، پاسخ برای مربی؟

قلعه‌نویی پیش‌تر برای قرارداد و پاداشش از «ایثار» و فداکاری گفته بود. حالا که نوبت عملکرد فنی رسیده، باز هم قرار است ایثار از جیب دیگری پرداخت شود؛ این بار از جیب بازیکنان.

اشتباه بازیکن، بخشی از فوتبال است؛ اما انتخاب بازیکن، ترکیب، برنامه بازی و اصلاح اشتباهات در جریان مسابقه، مسئولیت نیمکت است. نمی‌شود هر بار که تیم نتیجه نمی‌گیرد، چند بازیکن را قربانی کرد و گفت نقاط ضعف را شناختیم.

آخرین ایثار؟

قلعه‌نویی می‌گوید بازی‌های دوستانه برای شناخت نقاط ضعف است. قبول؛ اما این شناخت وقتی ارزش دارد که به اصلاح منجر شود. جام ملت‌ها نزدیک است و دیگر نمی‌توان هر شکست را با برچسب «بازی تدارکاتی» بایگانی کرد.

اگر قرار است هرکس خوب نبود کنار گذاشته شود، این معیار باید برای همه یکسان باشد.
شاید این بار، ایثار واقعی نه از جیب بازیکن، که از روی نیمکت باشد.

و اگر قرار است «ایثار» همچنان واژه محبوب قلعه‌نویی باشد، شاید وقت آن رسیده باشد که معنای واقعی‌تری برایش انتخاب کند:
ایثار کافی است، آقای قلعه‌نویی؛ آخرین فداکاری شاید استعفا باشد.